به گزارش کردپرس، روزنامه تلگراف در تحلیلی به بررسی ریشههای تاریخی مسئله کردها و دلایل تداوم بنبست در تحقق خواسته های کردها پرداخته است. به نوشته این روزنامه، با وجود تجربه سرکوبهای گسترده، ممنوعیتهای فرهنگی و زبانی، کوچ اجباری و حتی نسلکشی، مسئله کردها هرگز به یکی از اولویتهای جامعه جهانی تبدیل نشده است.
در این یادداشت آمده است که ریشه وضعیت کنونی به سالهای پس از جنگ جهانی اول بازمیگردد. تلگراف یادآوری میکند که پیمان سور در سال ۱۹۲۰ زمینه تشکیل کیانی برای کردها را پیشبینی کرده بود، اما این طرح هرگز اجرایی نشد و در نهایت، سرزمینهای کردنشین تقسیم شد؛ تصمیمی که بدون توجه به هویت تاریخی، فرهنگی و زبانی کردها اتخاذ شد و پیامدهای آن تا امروز ادامه یافته است.
به نوشته تلگراف، کردها در طول دهههای گذشته بارها با سیاستهای سرکوبگرانه روبهرو شدهاند. این روزنامه به کارزار انفال در عراق اشاره میکند که طی آن رژیم صدام حسین هزاران کرد را قتلعام کرد و از سلاحهای شیمیایی علیه غیرنظامیان استفاده کرد؛ رخدادی که یکی از تلخترین فصلهای تاریخ معاصر کردها به شمار میرود.
تلگراف همچنین به نقش نیروهای کرد در تحولات امنیتی منطقه پرداخته و مینویسد که این نیروها در مقاطع مختلف، از مبارزه با رژیم صدام حسین گرفته تا نبرد با گروه داعش، از مهمترین متحدان کشورهای غربی بودهاند. با این حال، نویسنده معتقد است این همکاریهای نظامی هرگز به حمایت پایدار از مطالبات سیاسی کردها منجر نشد.
در ادامه، این روزنامه به همهپرسی استقلال اقلیم کردستان عراق در سال ۲۰۱۷ اشاره میکنداما نتیجه آن با مخالفت دولت مرکزی عراق و فشارهای منطقهای روبهرو شد و از حمایت مؤثر قدرتهای غربی نیز برخوردار نشد.
این روزنامه همچنین اقلیم کردستان عراق را موفقترین تجربه حکمرانی کردها توصیف میکند و مینویسد این منطقه طی سالهای گذشته توانسته ساختاری نسبتاً باثبات، متکثر و دارای روابط گسترده با کشورهای غربی ایجاد کند. با این حال، به نوشته تلگراف، دولت مرکزی عراق و برخی بازیگران منطقهای همواره تلاش کردهاند با ابزارهای سیاسی، اقتصادی و امنیتی، اختیارات و جایگاه اقلیم را محدود کنند.
تلگراف در پایان نتیجه میگیرد که مسئله کردها پس از گذشت بیش از یک قرن همچنان یکی از مهمترین پروندههای حلنشده خاورمیانه است. به نوشته این روزنامه، محرومیت طولانیمدت کردها از حقوق خود، در کنار تجربه مکرر سرکوب و خشونت در کشورهایی مانند ترکیه و عراق، پرسشهایی جدی درباره نحوه مواجهه جامعه جهانی با مطالبات کردها و اجرای اصولی مانند حق تعیین سرنوشت و حقوق بشر مطرح میکند.
نظر شما